"Hypoallergeen" is geen beschermde term. Er staat geen wettelijke norm achter en er bestaat geen voer dat bij geen enkele hond een reactie geeft. Wat het in de praktijk betekent, is: dit voer bevat weinig of ongebruikelijke eiwitbronnen, zodat de kans op een reactie kleiner is. Dat is nuttig, maar het is iets anders dan een garantie.
Voedselallergie komt minder vaak voor dan je zou denken
Van alle honden met jeuk is voeding bij een minderheid de oorzaak. Vlooien staan bovenaan, daarna omgevingsallergieën (huisstofmijt, pollen, gras) en pas daarna voeding. Begin dus niet met een nieuwe zak brokken maar met de vlooienbehandeling: die kost een fractie en sluit de meest voorkomende oorzaak in één keer uit.
Komt de jeuk seizoensgebonden op, dan wijst dat richting de omgeving. Speelt het het hele jaar door, is de hond jonger dan een jaar of ouder dan zes bij het begin van de klachten, en zitten er ook darmklachten bij, dan wordt voeding waarschijnlijker.
Hoe een voedselallergie eruitziet
Een hond met een voedselallergie krabt, likt aan zijn poten, schudt met zijn kop of heeft terugkerende oorontstekingen. Vaak zit er ook iets in de spijsvertering: zachte ontlasting, vaker dan drie keer per dag poepen, winderigheid. Die combinatie van huid én darm is het duidelijkste signaal.
Belangrijk: een hond wordt allergisch voor iets wat hij al langer eet, niet voor iets nieuws. De boosdoeners zijn daarom precies de meest gebruikte ingrediënten: rund, kip, zuivel, tarwe, lam en ei. Een hond kan dus jarenlang hetzelfde voer gegeten hebben en er alsnog op reageren.
Drie soorten hypoallergeen voer
- Nieuwe eiwitbron. Eén eiwit dat je hond nog nooit at: paard, eend, hert, insect of vis. Werkt alleen als het écht nieuw is, dus lees ook de snacklijst.
- Gehydrolyseerd eiwit. Het eiwit is in zulke kleine stukjes geknipt dat het afweersysteem het niet meer herkent. Dit is de meest betrouwbare variant en meestal een dierenartsvoeding.
- Beperkt aantal ingrediënten. Geen medische claim, maar wel handig: hoe korter de lijst, hoe makkelijker aan te wijzen wat er misgaat.
Wat niet werkt: een voer dat "hypoallergeen" op de voorkant zet maar achterop vier verschillende dierlijke eiwitten blijkt te bevatten. Draai de zak dus altijd om.
Het eliminatiedieet, de enige manier om het aan te tonen
Er bestaat geen bloed- of speekseltest die een voedselallergie bij een hond betrouwbaar aantoont. Alleen uitproberen geeft antwoord, en dat gaat zo:
- Kies één voer met één nieuwe of gehydrolyseerde eiwitbron, het liefst samen met je dierenarts, zodat het compleet blijft.
- Geef acht tot twaalf weken niets anders. Geen kauwsnacks, geen restjes, geen smaakjes in de pil, geen gearomatiseerd speelgoed.
- Verbeteren de klachten? Geef dan het oude voer terug. Komt de jeuk binnen twee weken terug, dan heb je je antwoord. Die terugtest voelt onlogisch, maar zonder die stap weet je niet of het voer het deed of het seizoen.
- Daarna kun je één voor één ingrediënten terugbrengen om te zien welke de klachten geeft.
De meest voorkomende reden dat een eliminatiedieet mislukt is niet het voer, maar het snoepje van de buurman. Vertel iedereen in huis wat er op het spel staat.
Graanvrij is iets anders
Graanvrij en hypoallergeen worden vaak door elkaar gebruikt, maar een echte graanallergie is zeldzaam; dierlijke eiwitten geven veel vaker klachten. Wat graanvrij wél en niet oplost, staat in de gids over de voor- en nadelen van graanvrij hondenvoer. Zitten de klachten vooral in de spijsvertering, kijk dan eerst bij hondenvoer bij een gevoelige maag: een gevoelige darm vraagt om iets anders dan een allergie.
Wanneer je naar de dierenarts gaat
Ga langs bij kale plekken, wondjes door krabben, terugkerende oorontstekingen, of als de jeuk je hond uit zijn slaap houdt. Dat vraagt om behandeling van de huid zelf; met alleen een ander voer kom je er dan niet. Ook voor het uitsluiten van vlooien en schurft is dat het juiste adres.